و راه حق نمود ، اما همانگونه در آيات سوره هود ديديم ، آنها تسليم حق نشدند و سرانجام بر اثر مجازات دردناكى نابود گشتند ، گرماى شديدى چندين روز پى در پى آنها را فرو گرفت ، و در آخرين روز ابر بزرگى در آسمان نمايان شد ، آنها به سايه ابر پناه بردند ، اما صاعقه اى فرود آمد ، و آن بيدادگران را نابود كرد . شايد تكيه كردن قرآن روى كلمه « * ( أَصْحابُ الأَيْكَةِ ) * » ( صاحبان سرزمينهاى پر درخت ) به خاطر اين باشد كه مىخواهد بگويد با اينهمه نعمتى كه به آنها بخشيده بوديم باز بجاى شكران ، كفران كردند ، و ظلم و ستم بنياد نمودند و صاعقه آنها و درختانشان را از ميان برد . شرح بيشتر حالات آنها - با تصريح بنام شعيب - در سوره « شعراء » از آيه 176 تا 190 آمده است . ضمنا بايد توجه داشت كه جمله « * ( فَانْتَقَمْنا مِنْهُمْ ) * » ( آنها را مجازات كرديم ) ممكن است اشاره هم به قوم لوط باشد و هم اصحاب الايكه ، زيرا بلافاصله بعد از اين جمله مىخوانيم ، « * ( وَإِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ ) * » : « سرزمينهاى اين دو بر سر راه شما آشكار است » . در تفسير جمله « * ( إِنَّهُما لَبِإِمامٍ مُبِينٍ ) * » مشهور و معروف همين است كه اشاره به شهر قوم لوط و شهر اصحاب الايكه مىباشد ، و كلمه « امام » به معنى راه و جاده است ( زيرا از ماده « ام » بى معنى قصد كردن گرفته شده ، چون انسان براى رسيدن به مقصد ، از راهها عبور مىكند ) . اين احتمال را نيز بعضى داده‌اند كه منظور از « * ( لَبِإِمامٍ مُبِينٍ ) * » همان لوح محفوظ باشد به قرينه آيه 12 سوره يس ، ولى اين احتمال بسيار بعيد است ، چرا كه قرآن مىخواهد براى مردم درس عبرت بيان كند ، و بودن نام اين دو شهر ،